به عملی گفته می‌شود که طی آن یک هواپیما بر اساس هر نوع اهداف شخصی، تلافی‌جویانه یا سیاسی، دزدیده شود. معمولا پس از ربایش هواپیما، ربایندگان خلبان را مجبور به تغییر مسیر عادی می‌کنند و هواپیما را به نقطه از پیش تعیین شده می‌برند. (http://fa.wikipedia.org )
در اختیار گرفتن اداره هواپیمای کشوری در حال پرواز با داشتن قصد ربایش و با توسل به هر شیوه و وسیله ای توسط فرد یا افرادی از داخل یا خارج از هواپیما (مجله صنعت حمل و نقل ،شماره 26،ص75)
ماده 1 کنوانسیون جلوگیری از توقیف غیر قانونی هواپیما، هواپیماربایی را اینگونه تعریف کرده است: توقیف یا کنترل هواپیمای در حال پرواز یا شروع به این اعمال یا معاونت در انجام آن، بطور غیر قانونی، با زور یا تهدید یا هر نوع ارعاب دیگر.
تعریف هواپیماربایی در مقررات داخلی تنها در بند 1 ماده واحده  ذکر شده است. اگرچه بعضی حقوق دانان معتقدند ماده 23 قانون هواپیمایی کشوری نیز به آن پرداخته است اما با قدری تامل در این ماده که میگوید “هر کس به قصد ایجاد خطر برای هواپیما یا سرنشینان آن علامت تقلبی به کار برد یا……..به حبس از 6 ماه تا 3 سال محکوم خواهد شد. میتوان گفت منظور مقنن تنها عمل خرابکاری بوده است و بس و علت را هم میتوان عدم شیوع جرم هواپیماربایی و نوپا بودن صنعت هواپیمایی در سال تصویب این قانون (1328 )جستجو کرد.
اما به نظر میرسد هر کدام از قوانین مذکور در دسته بندی یا تعریف مفهوم هواپیماربایی دارای اشکالاتی میباشند. به عنوان مثال: بند 1 ماده واحده تنها تغییر مسیر و انحراف از مسیر اصلی را در دایره اخلال گری میداند. در حالی که ممکن است هواپیماربایی صورت گیرد ولی مسیر اصلی هواپیما حفظ شود مانند ربودن هواپیمای اسرائیلی توسط چهار کماندوی فلسطینی در 1973. (مجله صنعت حمل و نقل ،شماره 26،ص75 ) 
سیاست تقنینی:
عبارت است از تدبر و چاره اندیشی قانونگذار در مورد جرم و پاسخ به آن که با توجه به وابستگی سیاست جنایی به نظام سیاسی هر کشور حالت های مختلفی به خود می گیرد. سیاست تقنینی سلیقه ی قانونگذاران مختلف و انتخاب های آنان در انواع جرایم و مجازات ها و به طور کلی نحوه مقابله با پدیده مجرمانه و دادرسی جرایم است. (ابرندآبادی، 1376 ص260)
جرم هواپیماربایی:
بدست گرفتن هدایت و کنترل هواپیمای در حال پرواز به شکل غیر قانونی به صورت مباشرت و یا تسبیب.
امنیت پرواز:
به مجموعه اقداماتی گویند که امنیت هوانوردی را از دو جنبه فنی- پروازی و جرائم هوانوردی، در حد مطلوب حفظ نماید. بخش مراقبت پرواز فرودگاه ها وظیفه حفظ امنیت فنی پروازی هواپیما را بر عهده دارند. مراقبت پرواز سیستمی است که برای جلوگیری از تصادفات و ایجاد بستری مناسب و کارآمد برای حرکت روان ترافیک (عبور و مرور) هوایی، راهنمایی های لازم را به کلیه یگانهای پروازی (هواگردها) ارائه می‌دهد.
از جنبه پیشگیری و دفع جرائم، در ایران گارد پرواز وظیفه حفاظت از ایمنی هواپیماها و فرودگاه ها را بر عهده دارد. گارد امنیت پرواز عنوان نیرویی است که توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بنا به دستور سال 1363 حضرت امام (ره) جهت حفظ امنیت هواپیماها و فرودگاه های کشور تأسیس گردید. هرچند دولت در سال های 1367 و 1382 خواستار واگذاری این وظیفه به پلیس شده بود لکن با نظر امام و مقام معظم رهبری این مسئولیت همچنان برعهده سپاه باقی مانده است.
تابعیت هواپیما:
بر اساس ماده 17 کنوانسیون شیکاگو، هر هواپیما تابعیت کشوری را دارد که در آنجا به ثبت رسیده است. البته یک هواپیما می تواند به ثبت مشترک بین چند کشور برسد.

تأسیسات هوایی:
عبارتست از کلیه ساختمان ها، تجهیزات و بناهایی که در یک فرودگاه ایجاد شده و به نحوی با پرواز مربوط می باشد.
1-11- ساختار تحقیق:
آنچه موضوع این پایان نامه است بررسی سیاست تقنینی ایران در مقابله با جرم هواپیماربایی با نگاهی به اسناد بین المللی می باشد. مطالب این پایان نامه در چهار فصل تشکیل شده که فصل نخست آن مربوط به کلیات تحقیق می باشد که در آن اهمیت و ضرورت این تحقیق که تا چه حد مهم است و سوالات اصلی و فرضیه های مطرح شده و همچنین اهداف و پیشینه ی تحقیق گردآوری شده است.
در بخش های دیگر آن نیز چگونگی روش تحقیق از مطالعات میدانی گرفته تا استفاده از شبکه جهانی اینترنت، کتب، مقالات استفاده؛ و به شیوه ی گردآوری داده ها و اطلاعات آن هم پرداخته ایم. (که برخی محدودیت ها مانع ازمطالعات میدانی گردید. ) محدودیت ها و موانع این پژوهش را هم آورده ایم که از جمله ی آن ها عدم دسترسی به برخی مکان ها و مقاله ها می باشد.
در فصل دوم پایان نامه پیش رو دو مبحث به میان آمده است:
ـ مبحث اول: تعریف هواپیماربایی در حقوق بین الملل و حقوق داخلی
ـ مبحث دوم: تاریخچه هواپیماربایی و بررسی آماری آن
مبحث نخست از یک مقدمه تشکیل شده است و در ادامه تعریف جرم هواپیماربایی را، هم در حقوق بین الملل و هم در حقوق داخلی ایران آورده ایم و سعی شده این تعریف جامع باشد، هرچند از طرف حقوق دانان و صاحب نظران کوشش های فراوانی به عمل آمده ولی به لحاظ سیاسی، مذهبی، نژادی که این پدیده دارا است و وجود تعاریف و تفاسیر متفاوت از آن، تا کنون تعریف جامع و مانعی از این جرم به عمل نیامده است. در ادامه ی این مبحث تعریف جرم هواپیماربایی در حقوق داخلی پرداخته و در آخر این مبحث به تصرف غیرقانونی هواپیما نیز پرداخته ایم. مبحث دوم از فصل دوم، به تاریخچه ی کامل جرم هواپیماربایی و بررسی این جرم پرداخته که همراه با جدول آمده است.
با توجه به تصویب قانون مجازات اسلامی مصوب سال 1392 و پرداختن به صلاحیت قانونی و قضایی در رسیدگی به جرایم موضوع قوانین خاص و نیز تعزیرات به عمل آمده در مبحث شروع به جرم،پرداختن به این موضوع از این حیث جدید می باشد لذا ضرورت این مسئله ما را بر آن داشت تا پایان نامه ی پیش رو را تهیه و گردآوری نماییم و به تشریح و بررسی راههای مقابله با جرم هواپیماربایی با نگاهی به اسناد بین المللی و داخلی و مسائل پیرامون آن بپردازیم. باشد که این پژوهش دست اندازی اندکی باشد بر این دنیای گسترده و رو به پیشرفت و نیم نگاهی باشد بر آنچه که در آسمان حمل و نقل رفته است.
در فصل سوم این پژوهش راجع به کنوانسیون های بین المللی و همچنین سازمان بین المللی هوایی(ایکائو) بحث شده است: جامعه بین المللی با توجه به تمام فواید پرواز و استفاده از هواپیما تصمیم گرفت که به مقررات هواپیمایی شکل و نظمی بین المللی بدهد.در مبارزه با جرایم هواپیمایی تا کنون سه پیمان بین المللی مهم به تصویب دولت ها رسیده است که دولت ایران نیز آن ها را پذیرفته و طرف این قراردادهای بین المللی شده است که عبارتند از:
1. کنوانسیون 1944 شیکاگو
2. کنوانسیون بین المللی راجع به جرایم و برخی اعمال ارتکابی دیگر در هواپیما(کنوانسیون توکیو مصوب 14 دسامبر سال 1963)
3. کنوانسیون بین المللی جلوگیری از تصرف غیر قانونی هواپیما(کنوانسیون لاهه مصوب 16 دسامبر سال 1970)
4. کنوانسیون راجع به اقدامات غیرقانونی علیه امنیت هواپیمایی کشوری(کنوانسیون مونترال مصوب 22 دسامبر سال 1971)
در بحث کنوانسیون ها باید بگوییم که از همان ابتدا که کنوانسیون شیکاگو جهت هماهنگی و همکاری بین کشورها به امضاء رسید، دولت ایران نیز جهت استفاده از مزایای این کنوانسیون به آن پیوست و در تاریخ 30/4/1328 معاهده شیکاگو تحت عنوان قانون اجازه الحاق دولت ایران به مقررات هواپیمایی کشوری بین المللی، به تصویب مجلس شورای ملّی رسید و بلافاصله در تاریخ اول مرداد ماه همان سال، قانون هواپیمایی کشوری نیز برای نخستین بار به تصویب رسید.
متعاقب آن معاهدات و کنوانسیون های هوایی یکی پس از دیگری با عضویت ایران در آن معاهدات، به امضای پارلمان نیز رسید؛ معاهداتی نظیر کنوانسیون توکیو راجع به جرائم و برخی اعمال ارتکابی دیگر در هواپیما مورخ 14 سپتامبر 1963 (23 شهریور 1342)، قرارداد بین‌المللی لاهه راجع به جلوگیری از تصرف غیر قانونی هواپیما مورخ25/9/1349 (16 دسامبر 1970)، کنوانسیون مونترال راجع به جلوگیری از اعمال غیر قانونی علیه امنیت هواپیمایی کشوری (مصوب 7/3/1352) و نیز پروتکل جلوگیری از اعمال غیرقانونی خشونت آمیز در فرودگاه هایی که در خدمت هواپیمایی کشوری بین‏المللی می‏باشند مکمل کنوانسیون جلوگیری از اعمال غیرقانونی علیه امنیت هواپیمایی کشوری (مصوب 22/12/1379).
در کنار اجازه به دولت برای الحاق به این کنوانسیون ها، پارلمان نیز جهت دسترسی به اهداف امنیتی خویش و حمایت از امنیت هوانوردی، قوانین کیفری چندی به عنوان ضمانت اجرا وضع نموده است؛ من جمله قانون هواپیمایی کشوری (1/5/1328)، ‌قانون مجازات اخلال‌کنندگان در امنیت پرواز هواپیما و خرابکاری در وسائل و تأسیسات هواپیمایی ( 4/12/1349)، ‌قانون تشدید مجازات کبوترپرانی (15/3/1351)، ‌قانون مجازات اخلالگران درصنایع(2/2/1353)، بعضی مواد قانون مجازات اسلامی و بیش از 60 قانون موافقت حمل و نقل هوایی با کشورهای مختلف دنیا، که همگی برای حفظ امنیت هوانوردی و خصوصاً امنیت فرودگاه تدوین گردیده اند. همانگونه که از پیش بیان گردید، کنوانسیون های بین الملی تماماً به کشورهای عضو توصیه داشته اند تا این کشورها در راستای اهداف کنوانسیون، مجازات های شدیدی نسبت به متقدمین علیه امنیت هوانوردی تهیه نمایند.
فصل چهارم این پژوهش در مورد بررسی سیاست های تقنینی ایران در مقابله با جرم هواپیماربایی با نگاهی به اسناد بین المللی می باشد: قانونگذار ایران در راستای حمایت از صنعت هواپیما و نقش بسیار زیاد این صنعت در رشد و توسعه‌ی کشور ، جذب توریسم و فراهم کردن زمینه‌ی مساعد برای امور تفریحی و مسافرتی مردم اقدام به تعیین مجازات‌هایی در جهت هر گونه آسیب و اختلال به امنیت پرواز کرده است. از جمله قوانین تصویب شده قانون هواپیمایی کشوری مصوب 1 مرداد 1328 ،‌قانون مجازات اخلال کنندگان در امنیت پرواز هواپیما و خرابکاری در وسائل و تاسیسات هواپیمایی مصوب 4 اسفند 1349 و مواد و قانون مجازات اسلامی مصوب سال 1375. (فلاح، 1387. ص34)
عناوین قانون داخلی: قانون گذار ایران برای برخورد با اعمال مخاطره آمیز نسبت به هواپیما و سرنشینان و تأسیسات هوانوردی وضع کرده است؛عنوان اول مربوط به «قانون هواپیمایی کشوری ایران» مصوب مرداد 1328که ماده 2 آن به صراحت فقط ناظر بر هواپیمای کشوری است و مواردی از قبیل ممنوعیت راندن هواپیما بدون داشتن گواهینامه مربوطه ، به کار بردن علایم هوایی تقلبی یا مخدوش ساختن علامت هواپیمایی موجود یا راندن عالمانه ی هواپیمای دارای علامت ثبت و تابعیت مجعول یا فاقد علامت ثبت تابعیت و پیش بینی صلاحیت قانونی یا قضایی در برخورد با جرایم داخل هواپیما را در بر می گیرد که شامل ربایش هواپیما نمی گردد. عنوان دوم (ماده واحده قانون مجازات اخلال کنندگان در امنیت پرواز و خرابکاری در وسایل و تأسیسات هواپیمایی) است که در اسفند ماه 1349 به تصویب رسید و تنها قانون ناظر بر ارتکاب جرم هواپیماربایی است.
فصل دوم-تاریخچه
مبحث اول:تعریف هواپیماربایی در حقوق بین الملل و حقوق داخلی
مبحث دوم:تاریخچه هواپیماربایی و بررسی آماری
مقدمه
اصولا هر پدیده جدیدی در کنار فایده ها و تسهیلات خاص خود، مشکلات بخصوصی را نیز به دنبال دارد و می تواند وسیله ای جهت نیل به برخی مقاصد و اهداف شوم و رذیلانه باشد. هواپیماربایی جرمی است که سابقه ای دیرینه دارد. از این رو ما در این فصل به بیان تاریخچه جرم هواپیماربایی، بررسی آماری آن و همچنین تعریف هواپیماربایی در حقوق بین الملل و حقوق ایران، مهم ترین هواپیماربایی های ارتکاب یافته، انهدام و حملات هوایی به هواپیماها، هواپیماربایی در ایران، خواهیم پرداخت. حال برای اینکه بتوانیم توضیح روشن و شفاف از این عنوان داشته باشیم اول از همه به تعریف جرم هواپیماربایی می پردازیم و نظرات و تعاریف مختلفی که از این جرم شده است را می آوریم.
2-1- تعریف هواپیماربایی در حقوق بین الملل و حقوق داخلی
جرم هواپیماربایی از جمله جرایم نوظهوری است که در چند دهه اخیر، توجه اذهان را به خود معطوف داشته و مورد بحث مجامع ملی و بین المللی قرار گرفته است. پس از جنگ جهانی دوم کنفرانس های بین المللی متعددی در مورد حقوق هوایی، تشکیل و مقرراتی در این کنفرانس ها خصوصا در توکیو، لاهه و مونترال وضع گردید. واژه هواپیماربایی به ویژه پس از جنگ جهانی دوم وارد فرهنگ واژگان زبان ها شد و علیرغم تکرار در طول سالیان، هنوز هم هر بار که اتفاق می افتد بسیار مهم و با اهمیت تلقی می شود.
جرم هواپیماربایی علاوه بر خطرات جانی و مالی که مستقیما متوجه مسافران و سرنشینان هواپیماست از جهات دیگر از جمله، اقتصادی و اجتماعی نیز متضمن نتایج و آثار زیانباری است که سلب اعتماد مردم از مسافرت با این وسیله سریع السیر و مشکلات حقوقی و سیاسی ناشی از آن را می توان از جمله ی این آثار زیانبار دانست. به عبارتی دیگر اثر این جرم بر مسافران سبب دشواری مسافرت با هواپیما و عدم تامین حمل و نقل هوایی و در نتیجه، کاهش کارایی این وسیله می گردد و شرکت های هواپیمایی را مواجه با زیان های فوق العاده می نماید.
هواپیماربایی در زبان فارسی دارای عناوین مترادفی چون: هواپیمادزدی و راهزنی هوایی است لیکن در زبان انگلیسی آنچه که در این خصوص متداول است واژه Hi jacking است. که البته در مواردی کلمات jacking Sky و piracy نیز به کار می رود. منتها واژه ی اخیر به معنی دزدی دریایی است و نمی تواندمفهوم دزدی هوایی یا هواپیماربایی داشته باشد. کنوانسیون 1958 ژنو راجع به حقوق دریاها به دلیل همین عدم مشابهت راهزنی دریایی با راهزنی هوایی، پیشنهاد به کار بردن واژه ی واحدی برای هر دو نوع راهزنی را رد کرد، زیرا در راهزنی دریایی برخلاف هواپیماربایی، صرفا اموال و کالاها مورد تهدید قرار میگیرند. بنابراین رساترین واژه برای رساندن مفهوم هواپیماربایی واژه ی Hi jacking است و Hi jacker نیز به معنای هواپیماربا است. علیرغم اطلاق این واژه بر عمل هواپیماربایی لیکن از آن جا که این احتمال وجود دارد که هر نوع عملیاتی را بتوان از مصادیق واژه ی Hi jacking دانست لذا دولت ها در انعقاد پیمان های مربوط به جلوگیری از این جرم، سعی در به کار بردن واژه ی مرکب و کاملأ رسا برای آن دارند. از این رو از واژه ی Hi jacking استفاده نکرده، بلکه به جای آن واژه مرکب: Unlawfull seizure of aircraft به معنای: تصرف غیر قانونی هواپیما را به کار می برند. (نوری فر، 52-1351ص 35) در زبان فارسی از هواپیما ربایی با واژه ها و عبارات متفاوتی نظیر«راهزنی هوایی» و «هواپیماربایی» و «سرقت هوایی» و «هواپیما دزدی» یاد شده است(رسولی توانا 1376ص 71 )در زبان انگلیسی برای عمل ربودن هواپیما به صورت متداول آن اصطلاح معروف (های جکینگ) به کار رفته است(شاملو احمدی، 1380 ص 46)
در پیمان لاهه علی رغم گفتگوهای زیادی که راجع به اصطلاح « های جکینگ » ونظایر آن در گرفت سرانجام عبارت « تصرف غیر قانونی هواپیما » را پذیرفتند که دارای معنا و مفهوم روشن تری است.ازطرف علمای حقوق تعاریفی از هواپیما ربایی به عمل آمده است از جمله “والادو” راهزنی هوایی ( هواپیما ربایی) را چنین تعریف کرده است«راهزنی هوایی عبارت است از هر عملی که یک هواپیمای نظامی( کشوری) را به طریق غیر قانونی تهدید ، اجبار و نقض مقررات به منظور مقاصد شخصی از اختیار و کنترل مسئولین قانونی آن خارج سازد »
به این تعریف اشکالاتی وارد است ؛ اولا منظور از مقاصد شخصی روشن نیست ثانیا اعمال ارتکابی از حدود افراد داخل هواپیمای در حال پرواز خارج شده وبه اعمال و اقداماتی که در زمین نیز ممکن است صورت گیرد ، سرایت میکند. که در این صورت اصطلاح راهزنی هوایی درست نیست. تعریف دیگر از ” ناوارو”1 است که به موجب آن «راهزنی هوایی» هر عمل تعدی آمیزی است که به طور غیر قانونی در داخل هواپیمای در حال پرواز ارتکاب یابد و هدف آن تصرف غیرقانونی هواپیما باشد.
بالاخره در تعریف مذکور آمده است:
«اجبار یا ارعاب در مورد یک هواپیمای بازرگانی که بر اثر آن هواپیمای مذکور عملا حمایت مقاماتی را که در زمین قرار دارند،از دست می دهد و هدف ارتکاب اعمال مذکور این است که هواپیما را بر خلاف مقررات از مسیر خود که بر حسب نقشه پرواز تنظیم شده منحرف سازد و این عمل سوای انجام امر حمل و نقل که هواپیما به آن اختصاص یافته است،انجام پذیرد. لازم است که اجبار و ارعاب(عنف) از طرف اشخاص داخل هواپیما(مسافران و کارکنان) علیه هواپیما،اشخاص یا اموال اعمال گردد.»
به این تعریف اشکالاتی وارد است: اولا: جرم راهزنی هوایی در مورد هواپیماهای غیربازرگانی(مانند:هواپیماهای شخصی-موسسات غیر انتفاعی) نیز ممکن است. ثانیا: هواپیمای ربوده شده به هیچ وجه حمایت مقامات صالح زمینی را از دست نمی دهد. ثالثا: مواردی مشاهده شده که هواپیما ربا ، هواپیما را از مسیر خود منحرف نمی کند بلکه با در اختیار گرفتن کنترل هواپیما بدون آنکه مسیر را تغییر دهد در مقصد اصلی فرود می آورد. (سلمان پور، 1372 ص 41 )
1.Nawaro
جهت ارائه تعریفی جامع و مانع از جرم هواپیماربایی،از طرف حقوقدانان و صاحب نظران کوشش های فراوانی به عمل آمده است ولی به لحاظ سیاسی، مذهبی، نژادی که این پدیده دارا است و وجود تعاریف و تفاسیر متفاوت از آن، تا کنون تعریف جامع و مانعی از این جرم به عمل نیامده است. معاهدات بین المللی و قوانین داخلی نیز تنها به بیان اعمالی که سلامت و امنیت هواپیما و سرنشینان را با خطر مواجه می سازند اکتفا نموده اند.بدون شک باید میان جرم هواپیما ربایی و جرائم مربوط به اقدامات علیه امنیت پرواز قائل به تفاوت شد.
اما جایگاه هواپیما ربایی در تقسیم بندی جرائم ارتکابی در مورد هواپیما1 کجاست؟ هواپیما ربایی در میان جرائمی است که در اسناد حقوقی مانند کنوانسیون توکیو 1963 و کنوانسیون 1971 مونترال و کنوانسیون 1970 لاهه و همچنین قوانین داخلی  مانند ماده واحده مجازات اخلال کنندگان در امنیت پرواز هواپیما (بندهای 1و2و3 )و نیز قانون هواپیمایی کشوری به جرائم علیه امنیت هواپیما تعبیر می شوند.

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

هواپیماربایی را می توان ناظر بر تصرف هواپیما دانست به گونه‌ای که شخص متجاوز هدایت هواپیما را شخصاً بدست گیرد و یا دستور هدایت آن را بدهد. معمولاً این شکل از تصرف غیر قانونی هواپیما همراه با تهدید ، زور و قهر و غلبه می‌باشد. بنابراین در تعریف جرم هواپیما ربایی می‌توان گفت : «بدست گرفتن هدایت و کنترل هواپیمای در حال پرواز به شکل غیر قانونی به صورت مباشرت و یا تسبیب .»
اما اقدامات علیه امنیت پرواز می‌تواند برخی جرائم دیگر را نیز شامل شود که در هواپیما رخ می‌دهد ولی می‌تواند مربوط به در دست گرفتن کنترل هواپیمای در حال پرواز نبوده و نسبت به امنیت پرواز و حفظ سلامت مسافران وخدمه‌ی پرواز واجد تاثیرات منفی باشد این اقدامات ممکن است قتل همراه باایجاد ناامنی برای سایر مسافران، ضرب و جرح، هیاهو،جنجال، تخریب سیستم‌های فنی هواپیما، از بین بردن هواپیما و … را شامل گردد.
1. hijacking-skyjacking-piracy
بنابراین اقدامات علیه امنیت پرواز می‌تواند شکلی جامع‌تر از هواپیماربایی بوده و اقدامات زیادی در سیطره خود گرفته به نحوی که میان این دو رابطه‌ی منطقی عموم و خصوص مطلق وجود داشته باشد. هواپیماربایی خود می‌تواند صورتی از اقدامات علیه امنیت پرواز تلقی گردد ولی به دلیل اهمیت خاص این جرم اقتباس و ناامنی و بی‌نظمی فراوانی که در سیستم هواپیمایی و حمل و نقل مسافران و همچنین آحاد جامعه ایجاد می نماید دارای عنوانی خاص بوده و بحث‌های فراوانی را به خود اختصاص می‌دهد.بنابراین در تعریف اقدام علیه امنیت پرواز می‌توان گفت که :« اقدام علیه امنیت پرواز عبارت از هر نوع عملی است که موجب اختلال در سیستم‌های فنی هواپیما و یا سلامت سرنشینان و محمولات آن و یا اختلال در نظم و آرامش داخلی هواپیما گردد .»

دسته بندی : پایان نامه ارشد

دیدگاهتان را بنویسید